De  droevige  waarheid over belgie nu, Uit een onverwachte hoek ... nen 
            groenen zelfs !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
    
    
                 
                                

  MOETEN WE  BANG ZIJN OM ONZE WAARDEN OP TE  DRINGEN?

LUCKAS  VANDER TAELEN (Groen!) is het beu naast een  getto te leven waar allochtone
jongeren hem  behandelen alsof hij op hun  privérrein  loopt. 'Waarom durven
wij niet opkomen voor  wat eigenlijk essentieel is: respect voor de  wetten en
de waarden van het land  waarin wij leven?'    

Ik  woon vlakbij een buurt in  Vorst, van de Merodestraat tot het  Zuidstation,
die je zelfs met de meest  multiculturele vooringenomenheid niet anders  dan
als een getto kunt  omschrijven.

Mijn dochter heeft het al  lang opgegeven om in die wijk te gaan. Daarvoor  is
ze net iets te vaak uitgescholden voor  veel onfraais. Ik fiets er elke dag
door en  beleef steeds een ander avontuur. dubbel  geparkeerde auto's,
bestuurders die een  kruispunt blokkeren om met elkaar te  praten,
rondhangende jongeren die je bekijken  alsof je op hun privémein  komt.

Probeer vooral niets te zeggen als  je weer eens bijna omver gereden wordt:
de  laatste keer dat ik dit toch deed, werd ik de  huid vol gescholden door
een  omstaander van geen zestien jaar, die  zijn beledigende tirade afsloot
met een  boodschap die ik niet vertaal: 'Nique ta  mé.' Dat was  minder erg
dan de vorige keer, toen een  andere jonge Maghrebijnse chauffeur zich  door
mijn gedrag beledigd voelde: ik had het  aangedurfd mijn voorrang te nemen.
Zijn eer  was dusdanig gekrenkt dat hij dit blijkbaar  enkel kon rechtzetten
door me in het gezicht  te spuwen...

Dus vooral: zwijgen. Want  als je probeert duidelijk te maken dat 70 km  per
uur veel te snel is in een zone 30, dan  heb je meteen recht op een
confrontatie met  het eergevoel van een jonge nieuwe  Belg die het niet kan
hebben dat iemand hem  ook maar iets verbiedt en die bereid is je  daarom in
elkaar te rammen.

Twintig  jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de  jonge nieuwe Belgen snel
geassimileerd zouden  worden. Maar nu is in Brussel een  generatie van rebels
without a  cause opgegroeid die zich altijd verongelijkt en  te kort gedaan
voelt. Nooit voor iets  verantwoordelijk, het is altijd de  fout van iemand
anders: van de  overheid, van de racistische Belgen.  En ook binnen hun eigen
families blijven de  jonge Maghrebijnse mannen onaantastbaar. Toen de  politie
in Molenbeek een jongen oppakte,  organiseerde de vader meteen een  betoging
omdat zijn zoon 'nog geen appel zou  stelen.'

De inspanningen van de  overheid in de probleemwijken hebben ervoor  gezorgd
dat de jongeren de noodzaak niet  voelen die te verlaten, toonde een
ULB-studie  vorig jaar aan. Zo creër   je  de bekrompenheid van een dorp in  de
grote stad.

Een  dochter van Marokkaanse vrienden heeft  een Belgisch vriendje. Met hem
gaat ze nooit  uit in de wijk, omdat ze meteen wordt  nageroepen. Want bijna
al de jonge  allochtonen mogen dan wel de Belgische  nationaliteit hebben,
enige identificatie met  dit land hebben zij niet. Integendeel: 'Belgie'  is
een scheldwoord...

Jonge vrouwen  alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk.  En zeker niet
in de café   daar  worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een  medewerkster van de
gemeente er een  koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt  dat ze er
niet moest op rekenen om bediend te  worden. Als ik de Merode-wijk
binnenfiets,  dan weet ik dat ik tot ver voorbij het  Zuidstation niet één
vrouw  op een caférras zal  zien. En dan heb ik het nog niet over de  dubbele
seksuele moraal  die van jonge allochtone vrouwen nog  steeds verwacht dat ze
tijdens de  huwelijksnacht hun maagdelijkheid bewijzen, ook  al weet iedereen
dat Brusselse hospitalen met  een eenvoudige ingreep  maagdenvliezen
herstellen...

Een  gerenommeerd Frans-Marokkaanse kunstenaar  stelde tot vorige week een
merkwaardige  installatie tentoon in Brussel: een reeks  bidtapijtjes met
schoenen. De kunstgalerij  kreeg onmiddellijk dreigtelefoons, het glas  voor
het kunstwerk werd bespuugd en  beschadigd. De commotie kwam er omdat er  bij
het bidtapijtje  rode vrouwenhakken te zien waren. De kunstenaar  wou op die
manier 'de plaats van de  vrouw in de Islam' aankaarten. Maar dat kan al  niet
meer in Brussel: na een paar dagen werd  het kunstwerk verwijderd.

Misschien  moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we  aanvaard hebben
dat principes als de  vrijheid van de kunstenaar en gelijke  rechten voor man
en vrouw niet voor iedereen  gelden in dit land. Waarom durven wij  niet
opkomen voor wat eigenlijk essentieel  is: respect voor de wetten en  de
waarden van het land waarin wij  leven? Een hoofddoekenverbod is  geen
oplossing. Maar misschien moeten we toch  eens nadenken over hoe we op een
assertieve  manier kunnen duidelijk maken dat wij durven  verdedigen wat wij
belangrijk  vinden.

Het is de  verdienste van links geweest om meer  aandacht te vragen voor
discriminatie en  sociale achterstand. Het probleem ligt jammer  genoeg
dieper: we zijn bang geweest om onze  waarden op te dringen aan allochtonen.
Die  waarden zijn mij echter te dierbaar om ze  verloren te laten gaan.
LUCKAS VANDER  TAELEN