Staking ABVV-ACV-ACLVB: Waarom ik niet ga staken morgen

 

Als protest tegen de besparingsplannen van een regering van socialisten, liberalen en christendemocraten gaan de drie vakbonden van socialisten, liberalen en christendemocraten morgen een dagje staken, traditioneel voorafgegaan door wilde stakingsacties op het spoor. Ik voel me niet geroepen om mee te doen, en wel hierom.

 

1. De financiële onhoudbare situatie waarin België zich bevindt is een gevolg van de schuldenputten die gegraven zijn door de drie traditionele families; de onwerkbare staatsstructuur van België waarbij een Waalse minderheid heerst over een Vlaamse meerderheid; de ongehinderde immigratiestroom; het globalisme dat ons open grenzen met Oost-Europa, vrijhandel voor China en de Euroramp opdrong; en de reddingsoperaties voor banken en vennootschappen die dikwijls nauw verbonden zijn met de vakbonden en hun koepels. De drie bonden ABVV, ACV en ACLVB hebben al die zaken steeds enthousiast gesteund, en verzetten zich tegen elke verandering. Zij dragen dus alledrie een enorme verantwoordelijkheid in het creëren van de problemen die we vandaag kennen, en zijn dus wel heel slecht geplaatst om diegenen te veroordelen die er nu iets aan proberen te doen...

 

2. De bonden vragen 'overleg', maar hebben de voorbije jaren uitvoerig bewezen dat ze daar niet toe in staat zijn. 'Overleg' betekent voor hen : 'alles blijft zoals het is'. Zo bestaat het discriminerende onderscheid tussen 'arbeiders' en 'bedienden' in België na 20 jaar 'onderhandelen' nog steeds, omdat de machtige bediendencentrales van ACV en ABVV er niet aan denken hun machtspositie op te geven door samen te smelten met de arbeiderscentrales. Bij de drie bonden gaan de eigen belangen ruim voor op de belangen van de Vlaamse werknemers.

 

3. De maatregelen die vandaag voorgesteld worden om de pensioenen ook voor de jongere generaties te waarborgen en betaalbaar te houden lijken me geenszins buitensporig. Als mensen (gelukkig maar) steeds langer leven en dus ook langer pensioen krijgen, dan is het logisch dat er geleidelijk aan iets langer moet gewerkt worden om het geheel betaalbaar te houden. Dat uitzonderingssystemen waarbij kerngezonde en actieve mensen al op 55 jaar stoppen een beetje worden afgebouwd lijkt me ook al geen 'sociaal bloedbad'. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de drie monopoliebonden vandaag eerder een 'recht op niet-werken' verdedigen tegenover een overheid die daarvoor dan maar hogere belastingen moet heffen... Dat is onhoudbaar. Wie écht het belang van de Vlaamse werknemers voor ogen heeft, moet verdedigen dat - naast alle andere dringende hervormingen - geleidelijke aanpassingen wel degelijk noodzakelijk zijn om het pensioenstelsel evenwichtig en betaalbaar te houden.

 

4. Als de drie bonden moord en brand schreeuwen over bescheiden stapjes om onze staathuishouding op orde te brengen, mogen we de vakbonden dan ook eens vragen openheid te geven over hun eigen buitenlandse rekeningen, bezittingen, beleggingen, loonvoorwaarden, vergoedingen en pensioenen? Als in het kader van de KB-Lux-fraude bleek dat alleen al het ACV op één rekening 1 miljard oude Belgische frank geparkeerd had staan, waarop geen euro belasting werd betaald, dan wordt het tijd om die stal eens uit te mesten. Elk jaar incasseren de bonden liefst 200 miljoen euro als buitensporige 'administratiekost' voor het uitbetalen van dopgelden. Ook van de reusachtige vermogens van de vakbonden zelf mag dus wel een 'crisisbijdrage' gevraagd worden.

5. Tenslotte roepen de bonden de werknemers op hun recht op staken te gebruiken, en dat moet gerespecteerd worden. Maar tegelijk zouden die bonden ook het recht op arbeid en het recht op vakantiedagen van anderen mogen respecteren. Door het openbaar vervoer plat te leggen zorgen de bonden ervoor dat honderdduizenden mensen morgen verplicht een dag vakantie zullen moeten opnemen, ook al waren zij dat niet van plan, ofwel omdat ze niet ter plekke geraken, ofwel omdat ze terecht langere files vrezen. Op die manier wordt een staking geen vrijwillige keuze van werknemers meer, maar een verplichting die de facto wordt opgelegd door drie monopoliebonden via het gijzelen van cruciale infrastructuur. Zeker, er valt op de regeringsplannen wel iets aan te merken, maar de buitensporige schade die door deze manier van werken wordt aangericht aan honderdduizenden mensen is erger dan de kwaal. Met welk democratisch mandaat beslissen drie clubs over de vraag of wij morgen mogen werken of vakantie moeten nemen?

Vele Vlamingen blijven lid van de drie monopoliebonden vanwege hun voorrechten inzake dienstverlening, maar er bestaat een eenvoudig systeem om eens democratisch te testen of Vlaamse werknemers dit soort stakingsacties eigenlijk wel steunt. Volgend jaar worden sociale verkiezingen gehouden. In 2008 weigerde 40% van de Vlaamse werknemers te gaan stemmen, omdat er enkel keuze was tussen de drie monopolisten ABVV-ACV-ACLVB. Wel, maak dus de wetgeving vrij en laat vrije vakbonden als de VSV en anderen lijsten indienen, dan kunnen we zien hoe groot het draagvlak van de drie monopolisten écht is. Vreemd toch, om één of andere reden verzetten ABVV, ACV en ACLVB zich fanatiek tegen elk doorbreken van dat monopolie. Terechte angst voor de vrije stem van de Vlaamse werknemer...

Rob Verreycken

Voorzitter Vlaamse Solidaire Vakbond VSV