We worden bijna dagelijks geconfronteerd met mensen die klagen over hun klein pensioentje na een leven als zelfstandige of kleine loontrekkende; we horen over het niet kunnen vastkrijgen van een sociale woning, hoge ziektekosten moeten betalen bij slepende kwalen, hoge belastingen voor tweeverdieners,...
De hoogste magistraat in dit land heeft de kat de bel aangebonden. In tien punten maakte hij brandhout van het vreemdelingenbeleid dat hier al jaren aan de gang is. Zijn rapport was verbijsterend. Allochtonen lichten onze sociale voorzieningen massaal en constant op: stempelgeld en kinderbijslag voor inwoners van Marokko, geknoei met de pensioenleeftijd, extra betaalde vakantie, ziekte veinzen voor leefloon, slechts één dag werken en dan stempelgeld kunnen ontvangen, een sociale woning krijgen terwijl men vastgoed in het thuisland bezit, regularisatie omdat de vader in de cel zit, schijnhuwelijken en schijnscheidingen, winstgevende gezinsghereniging...
Er werden talloze voorbeelden gegeven. De overheidsdiensten weten dat het gebeurt maar laten betijen of ze kunnen niets doen. De Belgische overheid heeft geen recht op inlichtingen om te weten of allochtonen die hier verbijven in hun thuisland huizen en grond hebben, omdat ze daar nog ‘landgenoten’ zijn wegens dubbele nationaliteit. Dus krijgen allochtonen voorrang bij toewijzing van sociale voorzieningen: meestal met veel kinderen als reden, terwijl ze in hun land goederen hebben. Vlamingen of Laakdallers die helemaal geen vastgoed hebben moeten maar wachten.
Hoe lang gaat de kruik nog te water voor ze barst?
