Marie is 18 jaar en wil onafhankelijk van haar ouders door het leven gaan. Om dit te realiseren gaat ze een onbezonnen, geforceerd huwelijk aan met Louis.

     1830 België wordt onafhankelijk. Vlaanderen en Wallonië worden kunstmatig samengevoegd in één land BELGIE.

 

      Louis werkt in banksector en verdient veel geld. Marie in de textielsector aan een laag loon.

     Wallonië is rijk o.m. via staal en steenkoolsector. Vlaanderen is het arme broertje dat vnl. leeft van landbouw en textiel.

 

      Daar Louis de veelverdiener is en ook door zijn geaardheid is hij de heerser is huis en domineert en vernedert hij constant zijn vrouw Marie.

     Door de rijkdom en het Franstalig zijn van le beau monde in België (o.a. het Koningshuis) wordt Vlaanderen permanent gedomineerd en constant vernederd door Wallonië

 

      Marie is een doelbewuste vrouw, werkt hard en volgt na werktijd cursussen om zich bij te scholen om zo op professioneel vlak een carrière uit te bouwen.

     Vlamingen werken hard en gaan zelfs naar Wallonië en Frankrijk werken. Ook tracht men  door hard te werken in Vlaanderen een bloeiende economie op te bouwen.

 

      Marie verandert af en toe van werk en sector en begint goed haar boterham te verdienen.

     Door hard en innoverend te werken wordt Vlaanderen een welvarende regio.

 

      Door de Bankcrisis verlies Louis zijn werk. Wordt moedeloos, vindt geen ander werk en begint te drinken.

     Door mondialisering en evoluties binnen de industrie gaan o.m. de staal- en kolensector failliet en verliest  Wallonië een groot stuk van zijn rijkdom en welvaart.

 

      Louis gaat nu dagelijks op café. Zijn werkloosheidsvergoedingen zijn te laag om te leven en hij leeft dus grotendeels op kosten van Marie.

     Door de achteruitgang van de Waalse industrie worden vele Walen werkloos en moet Vlaanderen bijspringen om te voorzien in hun levensonderhoud.

 

      Louis heeft zich gesetteld in de werkloosheid. Naast de hangmat rest er enkel nog dagelijks op café gaan om pinten te drinken met zijn makkers.

     De Walen voelen zich goed in de WLH en zoeken niet langer meer naar werk. Om op hun gemak verder te leven rekenen ze op financiële geldstromen vanuit Vlaanderen. Aan wederopbouw van de economie is blijkbaar geen nood.

 

      Op een dag is Marie dit beu en zegt aan Louis dat ze wil scheiden.

     Op een dag is Vlaanderen dat beu en zegt aan Wallonië dat het België wil splitsen.

 

      Louis is niet akkoord en blijft verder heersen in het gezin en eist dat Marie verder blijft werken om zijn pinten te betalen.

     Wallonië is niet akkoord en stelt dat België moet blijven bestaan met financiële geldstromen vanuit Vlaanderen naar Wallonië.

 

      Na lang geruzie en een njet op de vraag tot scheiden doet Louis een toegeving. Hij zal één dag per week niet meer op café gaan. Ter compensatie moet Marie wel maandelijks een bijkomende som geld storten aan zijn ouders die ook in financiële moeilijkheden verkeren ingevolge verkeerde en tal van nutteloze uitgaven.

     Wallonië is bereid de financieringswet eens te  herbekijken en wat kruimels op het vlak van fiscale autonomie aan de regio’s toe te kennen. Wel moet als tegenprestatie Vlaanderen jaarlijks  ettelijke miljoenen euros aan Brussel storten.  Ook worden tal van onterechte eisen gesteld bij de splitsing van BHV.

 

      Marie weigert het voorstel van Louis.

     Vlaanderen (NVA) weigert dit voorstel.

 

      Louis blijft verder heersen in het gezin(met goedkeuring van zijn ouders die ook reeds tal van jaren financieel worden ondersteund door Marie) en verwijt Marie dat ze tot geen toegevingen bereid is.

     Waalse partijen blijven op tafel kloppen en verwijten de Vlaamse partijen een gebrek aan verantwoordelijkheidszin, niet bereid tot toegeven evenals gebrek aan staatsmanschap. Ondertussen blijft Wallonië (onder het goedkeurend oog van het koningshuis) verder heersen en verder Vlaams geld kwistig verspillen

 

      Gelet op de houding en eisen van Louis wil Marie niet meer praten met Louis. Ze wil eventueel via een relatiebemiddelaar bekomen dat Louis minder op café gaat en indien hij wil blijven drinken moet hij ook zelf voor een stuk inkomen zorgen voor het betalen van die pinten. Ook voor het onderhoud van zijn ouders moet hij mee helpen betalen. Indien hij niet wil ingaan op deze verzuchtingen zal ze noodgedwongen aandringen op een scheiding.

     Vlaanderen (NVA) wil niet verder onderhandelen op basis nota Di Rupo. Vlaanderen (NVA) eist meer fiscale autonomie en meer financiële verantwoordelijkheid voor de regio’s. Ook Wallonië moet mee betalen voor Brussel.  Indien dit voor Wallonië onbespreekbaar blijft zal  België noodgedwongen moeten splitsen.

 

      Wie durft Marie ongelijk te geven?

     Wie durft de NVA ongelijk te geven?