Van onze redacteur                         

Natuurlijk heeft Vlaams Belang iets tegen de vakbonden. En dat gevoel is wederkerig. De syndicale organisaties (het christelijke ACV, het socialistische ABVV en het liberale ACLVB) gooiden alle Vlaams Belangkandidaten uit de vakbond, zogenaamd omdat het ‘antidemocratische karakter' van Vlaams Belang onverenigbaar is met de doelstellingen van de vakbond. Het Belang zelf ziet om ideologische redenen meer brood in een corporatistische organisatie waarbij werknemers en werkgevers broederlijk per sector worden verenigd. De partij verwijt de vakbonden dat ze als Belgicistische organisaties de unitaire sociale zekerheid verdedigen.

Uitgerekend de manier waarop tientallen Vlaams Belangsympathisanten uit de vakbond werden gegooid, zette de partij enkele jaren geleden ertoe aan om vakbondswerking wat van naderbij te bekijken. Een speciale vakbondscel, met Rob Verreycken als basis (later aangevuld met parlementsleden Marie-Rose Morel, Jurgen Ceder en Guy D'haeseleer), toog aan het werk om de mensen alvast met juridisch advies bij te staan. Het ACV mocht haar handelswijze voor de rechter verantwoorden en kreeg in eerste aanleg ongelijk. In een moderne democratie valt het moeilijk te rijmen dat iemand geen lid kan zijn van een vakbond wanneer die tegelijkertijd lid is van een partij
die aan alle grondwettelijke vereisten voldoet om aan verkiezingen deel te nemen.

De cel stuitte op andere onregelmatigheden die in het beste geval aan traditie, maar in het slechtste geval aan een Belgische ziekte te wijten zijn, waarbij overheidsfondsen onuitputtelijk blijven. Het
boek lijst alle dossiers netjes op. Toegegeven, de auteur is op zijn minst bevooroordeeld. De provocerende en vermoeiende slogantaal werkt na verloop van tijd op de zenuwen. Maar niemand kan ontkennen dat een aantal opgelijste mistoestanden een discussie waard is.

Het blijft uniek dat werklozen in België haast verplicht worden om lid te worden van een vakbond. Een vakbond staat de werkloze niet alleen met juridische raad en bij, ze kreeg van de overheid ook het recht om de werkloosheidssteun uit te betalen. Op deze manier zijn vakbonden een soort politiek dienstverleningsbedrijf dat daarvoor royaal met belastingsgeld wordt betaald.

Vlaams Belang kwam ook te weten dat mensen die niet bij de vakbond waren aangesloten, 12procent administratiekosten moesten betalen op premies die door verschillende fondsen voor Bestaanszekerheid werden uitbetaald (bijvoorbeeld bij weerverlet). Twee jaar geleden stak de wetgever daar terecht een stokje voor. Verreycken vraagt zich verder af waarom diverse ambtenaren hun lidgeld van de vakbond via een overheidspremie bijna volledig krijgen terugbetaald, elke belastingbetaler – ook wie niet bij een vakbond is aangesloten – betaalt het gelag.